Są to związki o wzorze ogólnym H_nR, gdzie R oznacza resztę kwasową, prostą (np. Cl^-, Br^-, S^2-) lub złożoną (np. ClO₄^-, SO₄^2-, NO₃^-), której atomem centralnym jest najczęściej niemetal.

Otrzymywanie
Większość kwasów można otrzymać w reakcji odpowiedniego bezwodnika (tlenku kwasowego) z wodą, np.:

1. SO₂ + H₂O = H₂SO₃
2. SO₃ + H₂O = H₂SO₄
3. CO₂ + H₂O = H₂CO₃
4. N₂O₃ + H₂O = 2HNO₂
5. N₂O₅ + H₂O = 2HNO₃
6. P₂O₅ + 3H₂O = 2H₃PO₄

Jeżeli bezwodnik nie reaguje z wodą (np. SiO₂), to odpowiedni kwas można otrzymać z rozpuszczalnej w wodzie soli tego kwasu (np. Na₂SiO₃) działając na jej wodny roztwór innym kwasem:
Na₂SiO₃ + 2HCl = H₂SiO₃ + 2NaCl
Kwasy beztlenowe otrzymuje się przez rozpuszczenie w wodzie odpowiedniego wodorku.

Właściwości fizyczne
Kwasy są przeważnie cieczami. Podczas pracy z kwasami należy zachować ostrożność, ponieważ są żrące i mogą spowodować niebezpieczne oparzenia skóry i oczu.

Właściwości chemiczne
Podstawową cechą kwasów jest zdolność do reagowania z zasadami, z utworzeniem soli, np.:
2KOH + H₂SO₄ = K₂SO₄ + 2H₂O

Większość kwasów reaguje prawie ze wszystkimi metalami według schematu:

Reakcji tej, prowadzącej do wyparcia wodoru, nie ulegają metale szlachetne (Au, Pt), półszlachetne (Ag, Cu) oraz kilka innych metali stojących na prawo od wodoru w tzw. szeregu elektrochemicznym. Metale te rozpuszczają się w kwasach utleniających według innego schematu, np.

Trzecią charakterystyczną reakcją kwasów jest reakcja z tlenkami metali przebiegająca
z utworzeniem soli, np.:

Jednak nie każdy tlenek reaguje z kwasami: np. Fe₃O₄, Al₂O₃, Cr₂O₃, SnO₂ z kwasami nie reagują. Również nie każdy tlenek reaguje z każdym kwasem, np. CrO reaguje z kwasem solnym, ale nie reaguje z rozcieńczonym kwasem azotowym. Nieliczne tlenki reagują z kwasami w odmienny sposób, np.:

W zależności od liczby atomów wodoru zdolnych do oddysocjowania rozróżnia się kwasy jednoprotonowe (jednozasadowe), np. HNO₃, dwuprotonowe (dwuzasadowe), np. H₂SO₄, trójprotonowe (trójzasadowe), np. H₃PO₄ itd. W większości kwasów nieorganicznych wszystkie atomy wodoru mogą oddysocjować. Wyjątkiem jest np. kwas ortofosforowy H₃PO₃: jest to kwas dwuprotonowy, ponieważ tylko dwa atomy wodoru, tworzące wiązanie z tlenem, mogą oddysocjować, trzeci zaś związany bezpośrednio z atomem fosforu nie wykazuje właściwości „kwasowych”, nie oddysocjowuje. Dla podkreślenia faktu nierównocenności atomów wodoru, wzór kwasu ortofosforawego można zapisać w postaci H₂PHO₃. Również w kwasach organicznych, np. w kwasie octowym CH₃COOH, mogą oddysocjować tylko te atomy wodoru. które są związane z tlenem. Pozostałe atomy wodoru są związane trwałymi wiązaniami z węglem i nie mają charakteru „kwasowego” (w przypadku kwasu octowego jeden atom wodoru może oddysocjować, a pozostałe trzy związane z węglem, nie oddysocjowują, kwas ten jest więc jednoprotonowy).

Nazwy anionów kompleksowych podaje się w formie przymiotnikowej z końcówką -anowy. Nazwa określa ligandy w kolejności takiej, jak we wzorze. Nazwy ligandów poprzedza się przedrostkiem liczebnikowym. Przedrostek jedno- można opuścić, jeżeli jego brak nie powoduje dwuznaczności. Po wymienieniu ligandów podaje się nazwę atomu centralnego. Za nazwą jonu podaje się wartościowość atomu centralnego cyfrą rzymską, w nawiasie. Na przykład:

[Sb(OH)₆]^- jon sześciohydroksoantymonianowy (V);
[Pt(NH₃)Cl₅]^- jon amminopięciochloroplatynianowy (IV).