Historia kroniką pisana
Początki historii szkoły sięgają 1959 roku, a konkretnie dnia 25 listopada.
W tym to bowiem dniu o godzinie 1400 dokonano uroczystego
położenia kamienia węgielnego pod budynek szkoły podstawowej przy ulicy
Leszczyńskiej.
 Jej
budowę, realizowaną jako Pomnik Tysiąclecia Państwa Polskiego, prowadzono
według projektu inżyniera Jana Chwyły z Wojewódzkiego Biura Projektów w
Kielcach. Inicjatorem całego przedsięwzięcia był Miejski Społeczny Fundusz
Budowy Szkół. Środki na inwestycję pochodziły ze świadczeń zakładów pracy,
instytucji i mieszkańców miasta. Szczególną ofiarnością wyróżniły się tu
Kieleckie Zakłady Wyrobów Metalowych, Zakłady Precyzyjne „Iskra”, Zakłady
Wyrobu Przewodów i Armatur, Spółdzielczość Pracy i młodzież szkolna. Budowa
powierzona została Kieleckiemu Przedsiębiorstwu Budownictwa Miejskiego.
Fotografia powyżej przedstawia makietę przyszłej szkoły.
W dniu 24.04.1961 roku, na podstawie zarządzenia Ministerstwa Oświaty z dnia
25.05.1960 roku, Kuratorium Okręgu Szkolnego w Kielcach nadało szkole nazwę
w brzmieniu „Szkoła Podstawowa Nr 15 imienia Tadeusza Kościuszki”. Stosowny
dokument został podpisany przez ówczesnego kuratora Zygmunta Pawełczyka.
Pięć dni później – 29 kwietnia nastąpił długo oczekiwany moment. Tego dnia o
godzinie 1000 dokonano uroczystego oddania do użytku budynku
szkoły. Miało to tym większe znaczenie, że był to pierwszy Pomnik
Tysiąclecia w mieście, a wśród osób odpowiedzialnych za jego realizację
znaleźli się m.in.: dyrektor KPBM Bronisław Kowalski, kierownik budowy
Władysław Kubiszewski i majster Roman Walocha. Z ramienia Wojewódzkiego
Zarządu Inwestycji Szkolnych funkcję inspektora nadzoru pełnił Czesław
Siwek.
Uroczystość przekazania swoją obecnością
zaszczycił wiceminister oświaty Michał Godlewski oraz przedstawiciele władz
terenowych i partyjnych – przewodniczący prezydiów WRN Czesław Domagała i
MRN Jerzy Szmaidel oraz sekretarz KW PZPR Marian Madaj.
Sama szkoła, której kierownictwo
powierzono posłowi na Sejm Kazimierzowi Śliwie została przez prasę
przedstawiona jako „najładniejsza i najjaśniejsza w kraju”. Rzeczywiście,
jak na tamte czasy gmach wyglądał imponująco. Trzypawilonowy budynek wraz z
czterokondygnacyjną częścią mieszkalną dla nauczycieli był bowiem nowoczesny
i funkcjonalny. Na parterze zostały rozlokowane pracownie: fizyko-chemiczna,
biologiczna, prac ręcznych, kuchnia z jadalnią, która po posiłku spełniała
rolę świetlicy, biblioteka z czytelnią, pokoje administracyjne oraz sala
gimnastyczna. W sumie uczniowie i nauczyciele otrzymali do dyspozycji 15.
sal lekcyjnych. Szkoła obliczona na 600. uczniów przy jednozmianowym
nauczaniu musiała ich przyjąć jednak znacznie więcej, bowiem około 900.
Miesiące od kwietnia do września 1961 roku upłynęły na gorączkowych
przygotowaniach do rozpoczęcia nowego roku szkolnego. Konferencje rad
pedagogicznych zostały poświęcone sprawom organizacji szkoły, nauczaniu i
wychowaniu dzieci oraz skompletowaniu urządzeń pracowni szkolnych,
biblioteki i świetlicy.
Dnia 1.09.1961 roku, dla 898. uczniów
zapisanych do 22. klas, nastąpiło uroczyste rozpoczęcie nowego roku
szkolnego. Budynek szkoły stał się odtąd miejscem nauki dla dzieci
przybyłych ze szkoły podstawowej nr 6, szkoły ogólnokształcącej im.
Piotra Ściegiennego oraz częściowo pochodzących ze szkół podstawowych nr 4, 2 i
1. Oprócz zaplecza dydaktycznego czekały także na uczniów gabinet lekarski i
stomatologiczny. Na okres mandatu poselskiego kierownik szkoły K. Śliwa
ustąpił ze stanowiska, a jego obowiązki przejął Eugeniusz Wach. Zastępcą
kierownika została Józefa Królikowska. Grono pedagogiczne tworzyło 28.
nauczycieli.
Rok 1962 roku przyniósł społeczności
szkolnej wiele radosnych wydarzeń.
27 stycznia płk dypl. A. Jamroziński, dowódca jednostki wojskowej 2359 w
Kielcach, zadecydował o objęciu przez nią patronatu nad szkołą. W okolicznościowej akademii wzięli udział zastępca dowódcy do spraw
politycznych mjr Jan Sobowiec, przewodniczący Komitetu Rodzicielskiego
Tadeusz Dobrowolski oraz licznie zgromadzona dziatwa szkolna.
W dniu 44 rocznicy powstania Armii Czerwonej szkołę odwiedziła
delegacja radzieckich gości. Usytuowanie, wyposażenie sal lekcyjnych
zrobiło na odwiedzających bardzo duże wrażenie.
22 marca, z inicjatywy Kieleckiego Radio-Klubu
Ligi Przyjaciół Żołnierza, przekazano szkole zebrane książki i podręczniki z
dziedziny radiotechniki. Te radosne dni szkoły zostały przerwane datą
7.07.1962 roku. Przyniosła ona smutną wiadomość o śmierci zastępcy
kierownika J. Królikowskiej. Z nowym rokiem szkolnym 1962/63 funkcję tą
objął Romuald Markowicz, a grono nauczycieli powiększyło się do 33. osób.
Następny rok nauki 1963/64 obfitował w
wiele wydarzeń. Uroczyście obchodzono dzień: Ludowego Wojska Polskiego i
Nauczyciela połączony z zabawą dla nauczycieli, rodziców i żołnierzy.
Drużyna harcerska spotkała się z przedstawicielką Polskiego Radia panią Dziekońską, a w styczniu dla klas siódmych zorganizowano spotkanie z Aleksandrą Dobrowolską, która mówiła o postaci i twórczości Stefana
Żeromskiego. W lutym odbyła się konferencja kierowników szkół, na której to
omawiano m.in. lekcję biologii przeprowadzoną w szkole. Gościł też inspektor
szkolny Piotr Wieczorek, który na spotkaniu z dziećmi mówił o swoich
przeżyciach więźnia obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu i Mauthausen.
Szczególne chwile szkoła przeżywała w dniu 9 maja. Związane one były z
uroczystym odsłonięciem portretu patrona - Tadeusza Kościuszki. W spotkaniu
z gronem nauczycielskim i młodzieżą wziął udział zastępca przewodniczącego
Prezydium MRN inż. Jerzy Żarek.
Schyłek lat sześćdziesiątych i początek
siedemdziesiątych nie spowodował ograniczeń w bogatym w wydarzenia i ciekawym życiu placówki. Szkołę odwiedziła delegacja Ministerstwa Oświaty
Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, z zastępcą naczelnika
zarządzania szkołami Mariją Pantelejmonowną Taran i dyrektorką szkoły w
Białej Cerkwi Lidią Iwanowną Głażkową. Towarzyszyli im przedstawiciele
Ministerstwa Oświaty PRL w osobie Aleksandra Tyszczuka, wojewódzkich i
miejskich władz partyjnych, towarzysze Józef Twardowski i Marian Sroczyński
oraz inspektor szkolny P. Wieczorek. Dostojni goście witani byli przez
kuratora Stanisława Ornatowskiego i kierownika Kazimierza Śliwę. Na pamiątkę
spotkania dzieci zostały obdarowane krawatami i odznakami pionierskimi oraz
otrzymały zapewnienie o nawiązaniu bliższej, wzajemnej współpracy ze szkołą
nr 15 w Kijowie, z którą to dotąd utrzymywany był kontakt listowny.
Niebywałym wydarzeniem było także
uruchomienie w 1965 roku pierwszego w Kielcach, a drugiego w województwie,
po Starachowicach, półinternatu. Z obserwacji TPD, Milicji Obywatelskiej i
Komitetu Rodzicielskiego wyłoniono grupę 50. dzieci, które objęto tą formą
pomocy. Kierowniczką półinternatu została Maria Chrzęszczyk, a funkcjonował
on w szkolnej świetlicy w godzinach od 730 do 1730. W
tymże roku też po raz pierwszy na terenie miasta podjęto, z inicjatywy
nauczyciela wychowania fizycznego Andrzeja Kozłowskiego, budowę lodowiska na
szkolnym boisku. Trzy tygodnie trwały prace, które zakończyły się pełnym
sukcesem i odtąd tradycja budowy lodowisk zostanie podchwycona i przez
pozostałe szkoły. Jednak „palma pierwszeństwa” na tym polu należy się
niewątpliwie „piętnastce”, co skwapliwie odnotowało „Słowo Ludu” w
wydaniu z dnia 26.11.1965 r.
14.02.1966 roku szkoła z rąk Kazimierza
Moulisa, prezesa Klubu Artystów Plastyków Amatorów, otrzymała dar w postaci
17. prac obejmujących malarstwo i rysunek wykonanych przez członków Klubu.
Oddana do użytku w 1961 roku szkoła
posiadała jednak nadal pewną niedogodność. Otóż brak było zewnętrznych
obiektów sportowych. Sytuacja na tym polu uległa radykalnej zmianie wraz z
podjęciem pracy w 1966 roku przez nauczyciela wychowania fizycznego
Zbigniewa Stockiego, który oprócz zorganizowania wielu sekcji sportowych
przystąpił do budowy boisk i skoczni.
Staraniem zaś Spółdzielni Uczniowskiej
„Jedność” podjęto działania w celu zebrania funduszy na ufundowanie
szkolnego sztandaru. W styczniu 1967 roku na ten cel przekazano z zasobów
spółdzielni 200 złotych wraz z apelem do rodziców, młodzieży i Komitetu
Opiekuńczego o wsparcie tego zamierzenia. Uroczyste wręczenie sztandaru
nastąpiło w czerwcu 1967 roku. Wzięli w nim udział m.in. przedstawiciele
Zarządu i Rady Spółdzielni Pracy „Precyzja” w Kielcach.
W czerwcu 1969 roku przystąpiono do budowy
asfaltowego boiska do piłki ręcznej i siatkówki. Prace te zostały ukończone
w sierpniu 1969 roku. W następnym roku wykonano trybuny na około 200 miejsc.
Większość tych prac zrobiono zresztą w czynie społecznym.
Od
tego też okresu szkoła weszła na drogę licznych sukcesów sportowych,
poczynając od szczebla miejskiego, a kończąc na ogólnopolskim. To
nieprzerwane pasmo wysokich lokat i osiągnięć, dzięki zaangażowaniu
kolejnych nauczycieli wychowania i kultury fizycznej trwa do dnia
dzisiejszego.
|
