Strona główna

Nasza szkoła

Galeria fotografii

Archiwum

Napisz do nas...

Redakcja

Witamy na Szkolnym Portalu Informacyjnym Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 6 w Kielcach

Wspiera nas...
Pomoce naukowe

Język polski

Język angielski

Matematyka

Geografia

Fizyka i Astronomia

Chemia

Historia

Informatyka

Religia

Nauczanie zintegrowane

Wyszukiwarki

Szukajcie,
a znajdziecie... nawet ściągi :-)

Testy

Szkoła Podstawowa

Gimnazjum

Unia Europejska

Unijne ABC...

Szkolny Klub UE

 

Dla rodziców

Rekrutacja do szkół

Dni otwarte szkoły

Dysleksja

Gimnastyka korekcyjna

Poradnie

Narkomania

Pomoc najmłodszym

Warto wiedzieć

Jan Paweł II

Szanujmy tradycję

Znaj swoje prawa

Metody nauczania języków obcych

Szkoła XXI wieku?

Różności

Linkownia

Humor

Krzyżówki

Psychozabawy

Encyklopedie

Encyklopedia WIEM

Encyklopedia WP

 Internautica

Britannica

Wikipedia

Słowniki

Słowniki.onet.pl

Wielojęzykowy Słownik roślin

Ling.pl-multisłownik

Biblioteki


Opis przeżyć
 

           Przeżycie, to, według Małego słownika języka polskiegostan wewnętrzny powstający w psychice człowieka wskutek różnego rodzaju bodźców zewnętrznych lub wewnętrznych; wstrząs psychiczny, silne wrażenie, pozostawiające ślady w psychice; doznanie, odczucie.
Opis przeżyć zawierać więc powinien rejestrację uczuć oraz ich fizycznych objawów (zaczerwienienie twarzy – zdenerwowanie; raptowne zblednięcie – strach; gwałtowne bicie serca – trema).
 Punktem wyjścia, który stanowić ma wstęp do naszej pracy, jest prezentacja sytuacji, w której znaleźliśmy się, czyli skrótowo zaprezentowany jej opis. Przerwa przed lekcją, na której przeprowadzony będzie sprawdzian, decydujący o klasyfikacji końcowej. Szkolny korytarz.  Ktoś powtarza materiał, ktoś inny biega, ktoś jeszcze inny patrzy przez okno. Hałas, jak zawsze na przerwie; spieszący się gdzieś nauczyciel.
          Teraz czas na część właściwą -  opis przeżyć. Co czujemy przed sprawdzianem? Oczywiście strach; w wyjątkowych wypadkach – przerażenie; niepewność; nierzadko – nadzieję; żal – do nauczyciela; zazdrość – w stosunku do lepszych od nas; uczucie osaczenia. Nie możemy, oczywiście, z naszej pracy uczynić suchej wyliczanki. Piszemy, że ogarnia nas coraz większy strach; że czujemy się jak ktoś trzymany w klatce; czujemy nadzieję – toteż rozważamy nasze szanse przynajmniej na ocenę dobrą.
Teraz pora przypatrzeć się naszemu zachowaniu: jak to, co czujemy, wpływa na nasz wygląd, zachowanie, mimikę? Zbyt głośny śmiech i ruchowa nadpobudliwość w sytuacji, kiedy czekamy na sprawdzian, to typowe zachowanie zdenerwowanego człowieka. Drżenie i pocenie się rąk, kołatanie serca, kompletna pustka w głowie, nagłe pojawianie się w pamięci dawno zapomnianych wydarzeń czy całkiem niepotrzebnych informacji – wszyscy to przeżywamy, kiedy czegoś się boimy.
Przypatrujemy się sobie, przypatrujemy się też innym. Dlaczego on po raz setny poprawia okulary? Dlaczego ona tak często poprawia kołnierzyk? Czy czują się tak samo, jak ja? Zastanawiamy się, czy uczucia, które w nas dominują, są wyjątkowe. Może to samo czuł bohater powieści, którą ostatnio przeczytaliśmy? Albo bohater filmowy? Czy można zrobić coś, co mnie uspokoi? Może napić się zimnej wody? Zacząć liczyć przejeżdżające za oknem samochody?
Tworząc opis przeżyć musimy pamiętać, że czas, w którym doznajemy owych różnych uczuć, jest bardzo krótki – nie możemy zatem rozbudowywać sytuacji; uwagę naszą skupiamy na analizie przeżyć.
 Sytuacja – uzyskujemy informację, że napisaliśmy sprawdzian celująco – trwa minutę; naszym przeżyciom i fizycznym reakcjom możemy poświęcić cała stronę formatu A4, tyle ich będzie i tak będą bogate. Istotne, byśmy umieli uczucia te zdefiniować i byśmy byli świadomi naszych zachowań.
             Część trzecia, końcowa opisu przeżyć może być różna. Może to być zasygnalizowanie kolejnej sytuacji (kończy się przerwa – zaczyna się lekcja), mogą to być rozważania nad możliwościami opanowania emocji (co zrobić przed kolejnym sprawdzianem, żeby się tak nie denerwować), może to w końcu być ocena przeżyć i zachowań ( nie do opanowania, niepotrzebne).
Najczęściej w pracach stylistycznych wymagany jest opis własnych przeżyć – niekoniecznie w sytuacjach faktycznie przez ucznia doznanych – i wtedy używamy 1. osoby liczby pojedynczej czasownika. Może być jednak i tak, że tematem naszej pracy będzie opis przeżyć fikcyjnej postaci – literackiej lub stworzonej przez nas -  i wtedy, oczywiście, czasownik będzie użyty w 3. osobie.

 

FrontPage image

webmaster :
Copyright (c) 2003-2006 Szkolny Portal Informacyjny. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 6, ul. Leszczyńska 8, 25-321 Kielce
Nadzór merytoryczny portalu prowadzi mgr
Barbara Ozimirska

Data ostatniej aktualizacji 22.06.2006
Strona optymalizowana w rozdzielczości 1024x768 dla IE 5.0 lub nowszych.
Protected by BOWI Group

Kliknij  baner i zobacz
nasze statystyki


Licznik trafień