Strona główna

Nasza szkoła

Galeria fotografii

Archiwum

Napisz do nas...

Redakcja

Witamy na Szkolnym Portalu Informacyjnym Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 6 w Kielcach

Wspiera nas...
Pomoce naukowe

Język polski

Język angielski

Matematyka

Geografia

Fizyka i Astronomia

Chemia

Historia

Informatyka

Religia

Nauczanie zintegrowane

Wyszukiwarki

Szukajcie,
a znajdziecie... nawet ściągi :-)

Testy

Szkoła Podstawowa

Gimnazjum

Unia Europejska

Unijne ABC...

Szkolny Klub UE

 

Dla rodziców

Rekrutacja do szkół

Dni otwarte szkoły

Dysleksja

Gimnastyka korekcyjna

Poradnie

Narkomania

Pomoc najmłodszym

Warto wiedzieć

Jan Paweł II

Szanujmy tradycję

Znaj swoje prawa

Metody nauczania języków obcych

Szkoła XXI wieku?

Różności

Linkownia

Humor

Krzyżówki

Psychozabawy

Encyklopedie

Encyklopedia WIEM

Encyklopedia WP

 Internautica

Britannica

Wikipedia

Słowniki

Słowniki.onet.pl

Wielojęzykowy Słownik roślin

Ling.pl-multisłownik

Biblioteki


Przemówienie
 

       Przemówienie – wypowiedź okolicznościowa skierowana do licznego zgromadzenia, rzadziej do osoby (Mały słownik języka polskiego). W przypadku kazania - przemówienie to wygłasza duchowny do wiernych.
Przemówienia dzieli się na:

  • okazjonalne, czyli związane z różnymi uroczystościami (oficjalne i prywatne)

  • specjalne – czyli sądowe (mowy obrończe i oskarżycielskie), polityczne i religijne (czyli kazania).

Jak prawie wszystkie formy wypowiedzi - przemówienie/kazanie ma trójdzielną kompozycję.
Wstęp zawiera:

  • formułę otwarcia czyli powitanie zebranych
    Drodzy Uczniowie!

  • prezentację celu przemówienia
    Dzisiaj chciałbym z Wami po raz pierwszy spokojnie porozmawiać.

  • prezentacja powodu spotkania
    Najwyższy już czas na tę rozmowę, bo wkrótce czeka Was kolejny sprawdzian.

      W części właściwej przemówienia czyli w jego rozwinięciu, przedstawiony zostaje problem (zagadnienie, prezentacja wydarzenia), któremu przemówienie jest poświęcone.
Problem: brak zaangażowania uczniów w naukę.
Teza: nauka jest niezbędna w życiu człowieka
Argumenty: wiedza ułatwia zdobycie zawodu, wiedza ułatwia nawiązywanie znajomości, wiedza pomaga w przezwyciężaniu życiowych kłopotów.
Rozważenie kontrargumentów: czytanie niszczy wzrok, nauka zabiera cenny czas, nauka pozbawia przyjemności korzystania z życia.

       W zakończeniu przemówienia zawieramy:

  • podsumowanie

    • zebranie myśli
      Wydaje się, że odpowiedź na pytanie: uczyć się czy też nie będzie teraz  dla Was, moi mili, prosta. Oczywiście, że tak.

    • nawiązanie do wstępu
      Cieszę się, że do tej spokojnej rozmowy doszło, bo czas ku temu był już najwyższy

    • przypomnienie powodu, dla którego powstało przemówienie
      Ten sprawdzian, o którym mówiliśmy dzisiaj, będzie dla Was decydujący

  • formuła zamknięcia
    A teraz żegnam Was serdecznie – do kolejnego sprawdzianu. Dziękuję za uwagę – i do zobaczenia.

Najbardziej znane figury retoryczne

  • aluzja – odwołanie się do wiedzy słuchacza

  • dialogizm – wplecenie w narrację krótkiego dialogu

  • gra słów – używanie tych samych wyrazów w odmiennym sensie

  • hiperbola – potęgowanie cech, wyolbrzymianie

  • nagromadzenie – zagęszczenie argumentów, porównań, przenośni

  • niedomówienie – urwanie zdania

  • poprawienie się – dodanie nowego sformułowania, zaprzeczenie sądu

  • powątpiewanie – wyrażenie wahania, sprzecznych uczuć

  • pytanie retoryczne – takie, na które odpowiedź zawarta jest już w wypowiedzeniu

  • wykrzyknienie – zdanie wykrzyknikowe, pełniące funkcję zdania oznajmującego

  • zamilknięcie – urwanie wypowiedzi

  • zezwolenie – pozorne zgoda z kontrargument

14 czerwca 1927 roku dokonano ekshumacji prochów Słowackiego na cmentarzu Montrmarte w Paryżu. Prochy sprowadzono do Warszawy, a potem do Krakowa, gdzie 28 czerwca odbyła się uroczystość złożenia prochów do grobów królewskich. Na dziedzińcu wawelskim przemówienie wygłosił Józef Piłsudski.

Przemówienie (fragment)

           Gdy przed trumną stoję, mówić muszę o śmierci, o wszechwładnej pani wszystkiego, co żyje. Wszystko, co żyje, umiera, a wszystko co umiera – żyło przedtem. Prawa śmierci są bezwzględne. Są, jak gdyby stwierdzić chciały, że co z prochu powstało, w proch się obróci. Gdy kamień na tafle spokojnej wody rzucamy, powstają kręgi, idące wszerz i zamierające powoli. Tak żyją ludzie, gdy śmierci bramy przepastne przekroczą; kręgi powoli zamierają i nikną, pozostawiając po sobie pustotę, a nawet zapomnienie. Prawa śmierci i prawa życia  związane są ze sobą , są bezwzględne i bezlitosne. Żyło ludzi mnóstwo i wszyscy pomarli. Pokolenia za pokoleniami, żyjące codziennym życiem, zwykłem lub niezwykłem, do wieczności przechodzą, pozostawiając po sobie jeno ogólne wspomnienia, gdzie imion nie ma i nie ma nazwisk. A jednak prawda życia ludzkiego daje nam i inne zjawiska. Są ludzie i są prace ludzkie tak silne i tak potężne, że śmierć przezwyciężają i żyją i obcują między nami.
         Przed sobą mamy trumnę ze szczątkami człowieka, szczątkami, które świadczą o prawdzie, że proch jesteś i w proch się obrócisz. Słowacki, jak żywa prawda życia, jest między nami. Staje się znajomy coraz szerszym kręgom. Wiemy o nim tyle, jak o jednym ze swoich znajomych. Wiemy i o tem, czego nawet o braciach nie wiemy.  Jest z tego powodu naszym żywym znajomym. Znamy drobnostki jego życia, anegdoty o nim, ba, jak sam pisze poeta, list do ekonoma lub wieczne przymierze z Handzią czy Marylką są nam znane i znajome. Są skądś wyciągnięte i rzucone przed oczy. Śmierci prawa są w ten sposób przezwyciężone. Jest nam żywym znajomym, i żywa znajomość Słowackiego staje się coraz powszechniejsza i coraz szersza, tak że ma znajomych więcej, niż miał ich za życia. Gdy wezmę odwrotnie i policzę kilkanaście milionów Polaków, wśród których żył Słowacki – co z nich pozostało? Nie mają ani imienia, ani nazwiska, gdyż kilka zaledwie osób z ówczesnego pokolenia staje nam jako żywsze istot, jako ci, którzy żyją, którzy nie umierają i nie nikną. Żył sto lat  zaledwie temu, zaledwie trzy pokolenia wymarły lub wymierają, a jednak, gdy policzymy ludzi, o których cośkolwiek wiemy, to jest ich tak mało, a gdy mówimy o Słowackim, to spotykamy się z nim codziennie i z nim obcujemy. Powtarzamy jego słowa jak gdyby był żywą istotą , powtarzamy wrażenia, które przeżywał, jeżdżąc po świecie. Wie y, co mu się podobało, a co nie pozostawało na nim żadnej impresji. Jest więc żywy i żyje wśród nas, i prawda śmierci okrutna, prawda śmierci potężna nie istnieje dla niego.

       
  Powiecie może, że to metafora, że to nie jest słuszne, a jednak ta żywa prawda istnienia człowieka bez względu na to, co kto o niej mówi, jest żywa, prawdziwa i realna. Słowacki żyje dlatego, że umrzeć nie może. Zda się, jak gdyby bramy śmierci przepastne za ni zamknęły się nieszczelnie. Dla niektórych ludzi ostają one otwarte, tak że życie i śmierć się nie rozdziela. Zda się, że są ludzie, którzy żyć muszą dłużej, których życie trwa nie latami, ale wiekami, wbrew prawdzie przyrodzenia ludzkiego. I gdy teraz szczątki Słowackiego wprowadzamy do grobowców królewskich wiemy, że przedłużamy mu życie dalej jeszcze i że żyć będzie tak długo, aż murów Wawelu nie naruszy czas zniszczeniem, a skałą, która nad Wisłą samotna tu stoi, nie ulegnie śmierci. Dajemy mu w ten sposób dłuższe życie, dłuższą prawdę bytowania, które zostają pomiędzy ludźmi.

 

 

 

 

FrontPage image

webmaster :
Copyright (c) 2003-2006 Szkolny Portal Informacyjny. Wszelkie prawa zastrzeżone
Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 6, ul. Leszczyńska 8, 25-321 Kielce
Nadzór merytoryczny portalu prowadzi mgr
Barbara Ozimirska

Data ostatniej aktualizacji 22.06.2006
Strona optymalizowana w rozdzielczości 1024x768 dla IE 5.0 lub nowszych.
Protected by BOWI Group

Kliknij  baner i zobacz
nasze statystyki


Licznik trafień