Reportaż to jedna z form prozy publicystycznej, będąca żywym opisem
konkretnych zdarzeń znanych autorowi z bezpośredniej obserwacji (Mały
słownik języka polskiego) – innymi słowy to opowiadanie o tym, co widział i
przeżył autor reportażu. Mówi się, że warsztatem twórczym reportera nie jest
jego pracownia, lecz miejsce, gdzie dzieje się coś interesującego, ważnego,
niezwyczajnego. Twórca reportażu nie tworzy fabuły – on ją odkrywa.
Klasyczna budowa reportażu jest trójdzielna: wstęp, rozwinięcie,
zakończenie; autor/autorzy reportażu mogą jednak dramaturgię swojego dzieła
budować inaczej.
Rodzaje reportażu: informacyjny, sprawozdawczy, publicystyczny (opatrzony
odautorskim komentarzem) i literacki.„Polityka” nr 39 29
września 2001
Ściany płaczu
(fragmenty)
To niewyobrażalne – opowiada Oeter
McKendry, ochotnik, który przybył z Maine. – Tak często widzieliśmy filmy, w których Bruce Wiliis sam burzy wieżowiec i odjeżdża, jak gdyby nic się nie
stało. To już nie jest film. Znalazłem wiele strasznych rzeczy. Znalazłem
palec, łokieć, część twarz. Lecz najbardziej wstrząsnęły mną buty.
Gdziekolwiek spojrzałeś – setki butów. I ta świadomość, że każdy z nich
został zerwany z nóg właściciela w chwili wybuchu.(...)
Carl Carew w poniedziałek, 17 września, skończył
29 lat. Zamiast świętować urodziny usiadł sam na ulicznej ławce (...) na
Brooklynie. Przed chwilą bowiem skończył także 12-godzinną zmianę jako
członek grupy ratunkowej Dzielnicy Finansowej. Siedział sam i palił
urodzinowego papierosa. Jego buty tonęły w kurzu, a twarz zdradzała
ponadtygodniowy wysiłek i wiele godzin spędzonych bez snu. Starał się nieco
odprężyć przed pójściem do domu i do żony, która od siedmiu miesięcy nosi w
sobie jego pierwsze dziecko.(...)
Biuro miejskich inspektorów medycznych zatrudnia
450 ludzi, którzy pracują bez przerwy, aby pomóc w ponurym zadaniu
zidentyfikowania zwłok i ludzkich szczątków. Nieoficjalnie szacuje się, że
biuro do czasu zakończenia akcji przyjmie około miliona części ciał.
Wiele rodzin, tak jak kuzyni Wallera, przynosi dokumentację leczenia
stomatologicznego i zdjęcia charakterystycznych znamion, tatuaży, blizn czy
nakłuć do Centrum, aby pomóc w identyfikacji zwłok. (...)
Nowojorczycy spotykają się na Union Square Park, około trzech
kilometrów od miejsca tragedii. Cały park przemienił się w miejsce pamięci
ze świeczkami, zdjęciami ofiar i zaginionych.(...) Jedno zdjęcie przedstawia
mężczyznę z synem podczas uroczystości wręczenia dyplomów uniwersyteckich,
drugie kobietę o blond włosach stojącą nad morzem o zachodzie słońca, inne –
czarnoskórą kobitę w sa-mochodzie siedzącą tuż przy foteliku dziecka.(...)
Michael Rey, Aleks Storożyński
Cechy reportażu Ściany płaczu
-
jest dłuższy od felietonu
-
bohaterowie i wydarzenia są
rzeczywiste
-
poszczególne postacie
tworzą bohatera zbiorowego
-
wydaje się, że ani
wydarzenia ani postacie nie są związane ze sobą
-
narrator jest abstrakcyjny
-
reportaż pozornie ma
charakter informacyjno-sprawozdawczy
|
