|
Wykorzystano fragmenty z książki A.
Samsona „Książeczka dla przestraszonych rodziców”.
Rodzice ciągle przeżywają obawy o
swoje dziecko. Lęk o swoje dziecko wydaje się być nieodłącznym atrybutem
rodzicielstwa. Ten lęk dotyczy przede wszystkim prawidłowości rozwoju
dziecka, niezakłóconego, normalnego przebiegu tego rozwoju.
Większość obaw wynika z niedostatecznej znajomości prawideł i reguł
rządzących rozwojem psychicznym i społecznym dziecka.
Pomimo, iż każde dziecko rozwija się w pewnym mniej lub bardziej
indywidualnym tempie, to jego rozwój psychiczny, tak naprawdę przebiega
według pewnych wzorców i prawidłowości.
Ośmiolatek to „ Słoneczko z napędem na cztery koła”.
Jest promienny i tryska energią. Wszędzie go pełno. Zawsze jest czymś zajęty
i wiecznie się gdzieś spieszy. Ma olbrzymi apetyt na nowe doświadczenia.
Jest szybki, często bezkrytyczny w stosunku do siebie. Bez namysłu wyrywa
się do każdego zadania, nie patrząc na skalę jego trudności i swoje
możliwości.
Mimo zuchwałości. przebojowości, tupetu, jest bardzo wrażliwy i czuły. Łatwo
się wzrusza i potrafi czasem biednego, opuszczonego kotka zagłaskać na
śmierć.
Jest łasy na wszelkie nagrody i pochwały za dobrze spełnione polecenia.
Potrafi dostrzegać zachowania innych ludzi, mniej koncentruje się na sobie.
Wiecznie spieszący się ośmiolatek niejednokrotnie próbuje
robić kilka rzeczy na raz np. uważa na lekcji, gadając w tym czasie z kolegą
i ukradkiem lepiąc coś z plasteliny pod ławką..
Podlega jednak nie lada napięciom. Dlatego odżywają
czasem wcześniejsze zachowania służące rozładowaniu:
- obgryzanie paznokci,
- kręcenie włosów na palcu
- wyrywanie włosów.
U ośmiolatka potrzeba więzi z matką jest ogromna. Pragnie
on nieustannej bliskości i kontaktu. Jest wyczulony na wszelkie oznaki
aprobaty lub dezaprobaty z jej strony. Tata w tym okresie może poczuć się
nieco odstawiony na boczny tor, gdyż ośmiolatkowi związek z matką aż tak
mocno może przesłonić świat.
Pojawiają się zainteresowania seksualne, chociaż raczej teoretyczne. Dzieci
opowiadają sobie nieprzyzwoite dowcipy, ale zajmują się tymi sprawami wtedy,
gdy nie mają nic lepszego do roboty.
Drugoklasista to już doświadczony praktyk w sprawach
szkolnych. Na wiele sposobów radzi sobie z nauką. Potrafi ściągać,
oszukiwać, kłamać, zaprzeczać „w żywe oczy”.
Jednym słowem - jeżeli mu rodzice w tym nie przeszkodzą - ma opanowane
podstawowe umiejętności przetrwania w szkole i prowadzenia polityki obronnej
w stosunku do niej.
W tym wieku nasilają się zabiegi o ustalenie pozycji w grupie, zabiegi o
zdobywanie przyjaciół, rozgrywki towarzyskie, co może powodować napięcia
i zatargi.
Dzieci odkrywają, że jednym ze sposobów zdobycia
popularności w klasie jest wejście w rolę rebelianta, zwanego czasem
klasowym błaznem, który zajmuje się rozśmieszaniem innych dzieci. Ale należy
pamiętać, że jest to tylko pewne stadium rozwoju dziecka.
Wszystkie powyższe uwagi dotyczą typowych, zdrowych
ośmiolatków.
Opracowała:
mgr Mirosława Leśkiewicz
|
